Hef ákveðið að færa bloggið mitt yfir á: www.helenalind.bloggar.is

Jæja þá líður að brottför til Slóveníu...

Er búin að kaupa miðana út, fer þann 5.september til Amsterdam og flýg svo þaðan til Ljubljana. Fæ nokkra tíma á milli svo ég get flakkað um Amsterdam og kíkt á borgina, vonandi finn ég mér eitthvað skemmtilegt að skoða. Allar ábendingar vel þegnar, hef nefnilega aldrei komið til Amsterdam en lengi langað til þess.

Ef einhvern langar að taka hana Jasmín að sér á meðan ég er úti þá má sá hinn sami hafa samband. Er enn að vona að bóndinn sem gaf mér hana vilji hafa hana á meðan en hann hefur ekki gefið mér endanlegt svar ennþá svo að það er svolítil óvissa í kring um það og ég vil alls ekki gefa hana frá mér. Jasmín er afar ljúf og góð tík, hún er nýbúin að lóða svo að það verður ekki vandamál.  Hún er húsvön, vill endalaust láta dekra við sig og elskar að borða Hún á það til að gelta á fólk en það er bara af því að hún er svoddan hræðslupúki, um leið og viðkomandi sýnir henni að hún þarf ekkert að óttast þá tekur hún hann í sátt og verður voða kát. Hún er mjög sérstakur hundur og skemmtilega blönduð, stundum alveg óttalegur kjáni líka en það er bara gaman að því. Alveg tilvalið fyrir fjölskyldu (eða einstakling) sem langar í hund en er ekki viss um hvort þau/hann/hún séu tilbúin til að skuldbinda sig yfir hundi. Hún er mjög góð með eldri börnum en á það til að flaðra upp um litla óvita og er því ekki ráðlegt að hafa hana á heimili með mjög ungum börnum. Þeir sem hafa áhuga geta sent mér tölvupóst á: helenar@bifrost.is  og fengið frekari upplýsingar. Aðeins sannir hundavinir koma til greina.

Ritgerðin gengur ágætlega... mun samt örugglega lenda í tímaþröng með hana og því er óvíst hvort ég nái að klára hana fyrir 8. ágúst. Kemur bara í ljós...

Var bara að uppgötva það núna um daginn að forvitni mín um stöðu arabískra kvenna vaknaði þegar ég var ekki nema 10 eða 11 ára. Þá var ég þegar búin að uppgötva mátt bókarinnar og einn daginn þegar ég var ein heima og lét mér leiðast, fór ég að skoða þær bækur sem til voru á heimilinu. Mamma hefur alltaf verið kæruleysislega bjartsýn og keypti alltaf þykka bókadoðranta af símasölumönnum í þeirri trú að það kæmi okkur systkinunum vel einn daginn. Þar á meðal voru þrjú bindi af 1001 nótt, um ca 800-1000  blaðsíður hver doðrantur fyrir sig. Ég fór að blaða í þessu og datt alveg kyrfilega inn í þessar bækur og las þær allar upp til agna, gott ef ég gerði það ekki a.m.k. tvisvar sinnum. Þetta voru sko ekki einu doðrantarnir sem ég las því að ég las einnig bækurnar um Aylu eftir Jean M. Auel: Þjóð bjarnarins mikla og fleiri framhalds doðranta sem ég gjörsamlega týndi mér í að ég tali nú ekki um allar Ísfólksbækurnar sem ég hef lesið að minnsta kosti 5-6 sinnum um ævina og alla hina bókaflokkana eftir Margit Sandemo sem komið hafa út hér á landi.

Áhugi minn á stöðu kvenna í heiminum, ekki bara arabískum konum heldur einnig kínverskum, vaknaði svo fyrir alvöru þegar ég var ca 17 – 18 ára. Þá fór ég að lesa ævisögur kvenna um allan heim og datt inn í þær bækur eins og ég gerði þegar ég las Eitt þúsund og eina nótt. Ég gleymi aldrei sögunni um Nadiu og Zönu Muhsen og sá sem á annað borð les þá sögu gerir það heldur aldrei. Fyrir þá sem ekki vita það, var þetta sjálfsævisaga skrifuð af Zönu  Muhsen og Andrew Croft og  heitir bókin ; Seld: Sönn saga konu í ánauð. Þegar þær systur voru aðeins 14 og 15 ára  voru þær lokkaðar til Yemens í þeirri trú að þær væru að fara í sumarfrí til ættingja sinna þar. Þeim var lofað pálmatrjám, gylltum ströndum og sól ásamt gullnu tækfæri til að kynnast ættingjum sínum þarna úti. Zana fór á undan systur sinni til Yemens þar sem Nadia tafðist vegna þess að hún hafði verið sökuð um þjófnað og þurfti að leysa úr því áður en hún kæmist út. Þegar Zana kemur svo til Yemens bíða hennar svo sannarlega engin pálmatré og þaðan af síður gylltar strendur því að ferðalagið endar í fjallaþorpi sem er varla til á landakorti, lengst á hjara veraldar og þar er hún kynnt fyrir eiginmanni sínum, 14 ára dreng að nafni Abdullah. Þessi saga er rosaleg og alveg ótrúlegt að hún skuli hafa náð að komast heim, en hún þurfti að dvelja þarna í heil 8 ár og Nadia systir hennar er þarna enn og hefur ekki enn þá tekist að losna úr prísundinni. Ég gæti skrifað heilu söguna upp en læt þetta duga, mæli hinsvegar sterklega með því að forvitnir geri sér ferð á bókasafnið og lesi þessa bók.

 Þessi bók var skrifuð árið 1992 og því var ég forvitin að vita hvort að Nadiu hefði tekist að sleppa. Ástæðan fyrir því að Nadia er þarna enn er sú að hún hefði getað fengið skilnað og farið heim, en ef hún hefði farið heim þá hefði hún þurft að skilja börnin sín eftir og fengi aldrei að sjá þau framar.  Nadia gat ekki hugsað sér að skilja börnin sín eftir og ákvað því að vera áfram í Yemen. Ég fann grein í Yemensku blaði á netinu um þær systur frá árinu 2000. Það var ansi fróðleg lesning og vel krydduð af fordómum í garð Zönu sem ég fyrir mína parta efast um að eigi sér nokkra stoð í raunveruleikanum. Þessi grein byrjaði ósköp vel, þar átti að fjalla um málið frá öllum hliðum og reyna að hafa frásögnina hlutlausa svo að sannleikurinn í málinu kæmi fram, síðan var það lesenda að ákveða hvað væri satt og rétt í þessu öllu saman.

Greinin er í þremur hlutum og var byrjað á því að segja málið út frá bókinni, þá hlið sem allir þekkja. Í næstu grein fór svo blaðamaðurinn heim til Nadiu og hitti þar á hana og tók við hana viðtal og þá kom eitthvað allt annað í ljós. Hún fékk að tala við blaðamanninn á ensku og eiginmaðurinn meira að segja lét sig hverfa á meðan svo að hún fengi fullt næði til að segja sína hlið á málunum. Þar kom í ljós að hún hefði vitað  sem 14 ára krakki að hún væri ekki að fara til Yemens í sumarfrí heldur vissi hún að hún væri að fara þangað til að gifta sig. Hún sagði einnig að henni væri frjálst að koma og fara eins og henni langaði til og meira að segja væri henni frjálst að fara með börnin með sér til Englands til að hitta fjölskylduna sína þar en hún hefði bara ekki áhuga á því strax. Hmmm… eftir 20 ára fjarveru frá heimalandi sínu og hana langar ekki að fara heim??? en jæja  það getur svo sem vel verið að hún sé búin að sætta sig við tilveruna þarna úti, en mér finnst það afar ólíklegt. Sérstaklega þegar hafa ber í huga að sá sem fór með þær út, Abdul Khada, neyddi þær á sínum tíma til að lesa inn skilaboð til fjölskyldu þeirra í Englandi á segulband um að þær væru hamingjusamar og að þeim liði vel. Sem segir mér það aftur að það er afar líklegt að Nadia hafi ekki þorað öðru en að segja “hennar hlið á sannleikanum” svona. Eftir 20 ár í nauðung er ekki nema eðlilegt að hún sé hreinlega orðin heilaþvegin, viljalaust verkfæri í höndum yfirráðamanna sinna.  En ok, þessi grein var svona og svo sem alveg hægt að kaupa þetta með þessum rökum. Svo kemur þriðja greinin og þá fór nú maðkurinn í mysunni aldeilis að lykta illilega. Þá á þessi blaðamaður, sem lofaði lesendum hlutlausri frásögn af öllum hliðum málsins að hafa farið til Englands til að taka viðtal við Zönu og fá hennar viðbrögð við frásögn Nadiu. Þá kom víst í ljós að Zana vildi ekkert af honum vita og svaraði ekki símanum þegar hann hringdi og þegar loksins náðist í hana þá neitaði hún að hitta á hann og sagði honum að hún vildi ekkert með þetta mál meira að gera, og skellti á hann. Ok allt í lagi með það, en þá fer allt í einu blaðamaðurinn að ýja að því að ástæðan fyrir því að hún hefði ekki vilja hitta á hann væri vegna þess að hann hefði ekki boðið henni pening fyrir það..!! og að hún sé að skrifa þriðju bókina um Nadiu en að eina ástæðan fyrir því sé sú að hinar bækurnar hafi selst svo vel og að hún sé einfaldlega að reyna að græða meiri pening á kostnað systur sinnar..!

Já ef þetta er hlutlaus blaðamennska þá skal ég hundur heita!! Það má vel vera að það sem stóð í greininni sé satt og rétt, hinsvegar sem alvöru blaðamaður hefur hann ekkert leyfi til að giska svona í eyðurnar í nafni hlutlausrar og faglegrar blaðamennsku. Ykkur til fróðleiks þ.e.a.s þau sem eru enn að lesa þennan pistil minn og vilja lesa þessar fróðlegu greinar getið smellt á þessa linka hérna:

http://yementimes.com/00/iss05/report.htm   Fyrsti hluti greinarinnar.

http://yementimes.com/00/iss06/report.htm Frásögn Nadiu.

http://yementimes.com/00/iss07/report.htm Ferð blaðamannsins til Englands.

Missóið auðvitað löngu búið... ég er alltaf svo dugleg að blogga eða finnst ykkur það ekki?

Annars er ég núna þessa dagana og vikurnar að reyna að leysa úr ýmsum málum sem hafa setið of lengi á hakanum. Mín "kæra" vinkona að nafni frestunarárátta er mætt á svæðið og situr sem fastast þrátt fyrir að ég hafi sagt henni stríð á hendur og reynt að bola henni í burtu með öllum tiltækum ráðum, en ef eitthvað er þá bara eflir það hana og styrkir. Gott ef hún ekki bara hlær upp í opið geðið á mér

Það sem ég er að bisast við þessa dagana og hefði átt að vera byrjuð á helst í gær er þetta:

      Skrifa BA ritgerð - er eitthvað að vandræðast með nákvæmari skilgreiningu á efninu, leiðbeinandinn minn hann Grétar sagði mér að ég þyrfti að þrengja umfjöllunarefnið því annars væri hætta á að ég færi út um víðan völl án þess að komast að eiginlegri niðurstöðu. Þar er mér rétt lýst... hvað er málið eiginlega með mig og ákvarðanir?? alveg er mér lífsins ómögulegt að taka ákvarðanir nema ég neyðist til þess, þetta nálgast það að vera einhvers konar fóbía svei mér þá.

      Finna út úr húsnæðismálum - þetta ætlar að verða meiri hausverkurinn að leysa þessi mál. Á ég að kaupa eða á ég að leigja? Hvað á að gera við búslóðina á meðan ég er úti í Slóveníu? Á ég að kaupa núna og leigja út eða á ég að bíða með það þar til ég kem heim? Ef ég kaupi og leigi út, tekst mér þá að finna leigjendur fyrir svona stuttan tíma? ætti ég þá ekki að drífa mig að kaupa svo að ég finni leigjendur í tæka tíð? en hvað ef ég kaupi íbúð en finn ekki leigjendur á meðan ég er úti? Hvernig á ég þá að borga af húsnæðislánunum? ... ohh er að verða geðveik á þessu   en jæja einhverja lausn verð ég að finna því annars endum við mægðurnar heima hjá múttu á svefnsófanum þar og það legg ég hvorki á mig né múttu til lengri eða styttri tíma

      Svo eru það blessuð (eða frekar bölvuð) fjármálin - ef ég hef einhvern tímann þurft á lottóvinningi að halda - þá er það svo sannarlega núna. Guð minn góður ég er að fara yfir um hérna.... bókstaflega allt sem ég þarf að gera kostar peninga og það engar smá fjárhæðir... núna eins og er lifi ég á krít og þá er ég sko ekki að tala um eyjuna fögru. Lín þessi elska (sagt með samanbitnar tennurnar) lánar mér ekki fyrir nema 2 mánuðum í sumar af því að ég er bara að taka 8 einingar en ekki 15. Í fyrra var þetta þannig að full sumarönn taldist 10 einingar, en það gat auðvitað ekki gengið að hafa þetta svona easy þetta sumarið þannig að reglunum var breytt. Og af því að ég skít ekki peningum þá neyðist ég til að fara í fulla vinnu í júní og í júlí. En bíðið við segir einhver… er hún ekki að skrifa BA ritgerð??? Ha jú það passar… hmmm eru örugglega bara 24 tímar í sólarhringnum? Er ekki hægt að sækja um undanþágu? Aarrghhh…!!!!!

      Svo er það málið með hana dóttur mína – það er reyndar í ágætis farvegi núna. Á bara eftir að ákveða hvenær ég sendi hana út. Eins og fram kemur að ofan er það mikið að gera hjá mér að ráðlegast væri að senda hana bara beint eftir að skólanum lýkur, en það þýðir hins vegar það að ég á sennilega ekki eftir að sjá hana aftur fyrir jól og það er móðurhjartanu alveg óbærilegt . Talaði við pabba hennar í gær og fékk þær fréttir að hann væri búinn að tala við grunnskólann þarna úti, sækja um fyrir hana og fá helstu upplýsingar um skólastarfið og það sem tengist því, gott ef hann er ekki bara búinn að koma henni í kórinn þarna úti  En eins og góðri mömmu sæmir þá er erfitt að senda ungann sinn í svona langt ferðalag og geta ekki fylgt henni alla leið eða verið hjá henni svona rétt á meðan hún er að koma sér fyrir. En jæja það verður víst ekki á allt kosið. Verð víst bara að krossleggja fingur og vona það besta.

Þannig að þið sjáið að það eru ekki sjö dagarnir sælir hjá mér núna, en í samanburði við þær konur sem ég er að lesa um núna í sambandi við ritgerðina þá eru þetta sannkölluð lúxus vandamál og því  ætti ég svo sem ekki að vera að kvarta. Það eru svo margir og fjölbreyttir fletir á lífi kvenna í arabaheiminum. Áður fyrr hélt ég að það væri hrikalegt að vera arabakona en eftir því sem ég les meira þá verð ég sífellt forvitnari og mjög margar þeirra hafa það bara mjög gott, en akkúrat núna er ég að lesa um tvær systur sem höfðu það ekki svo gott, Zana Muhsen og Nadia Muhsen. Ef einhver hefur lesið bækurnar um þær þá eru það systurnar sem ólust upp í Englandi en voru seldar til Yemen af föður sínum í nauðungarhjónabönd og þrældóm. Meira um það í næstu færslu…  

Í þessum töluðum orðum klukkan þrjú að nóttu er eitt stykki sjóðheitt misserisverkefni að líta dagsins ljós, vil ég þakka mínum kæru hópmeðlimum: Emmu og Pálmari, Ragga, Einari og Stjána ásamt ófæddum meðlimi Plemmanna (AKA Pálmar og Emma) fyrir hressilegt, skemmtilegt og fræðandi verkefni um Malaví, þar sem karlar eiga gullkeðjur og nikeskó og þar sem þjóðaríþrótt þessara karla er að eiga metið í að smita sem flestar konur af eyðni..... þar sem þeir ríku eiga reiðhjól og Dr. Bingu er þjóðhetja (kannski af því að hann á reiðhjól??) Við höfum öll ákveðið að leggja fyrir 1500 krónur á mánuði....ekki til að styrkja fátæka í Malaví... nei nei... heldur til að komast í jarðarför Dr. Bingu Wa Mutharika þegar hann geispar golunni eftir svona tuttugu ár og votta honum hina hinstu kveðju...hans verður sárt saknað....

Í þessu lokamisserisverkefni mínu verður sett nýtt met... ég kemst að öllum líkindum heim fyrir klukkan 5 en ekki 7 eins og venjulega sem verður að teljast nokkuð gott... látum það liggja á milli hluta að ætlunin var að klára það fyrir klukkan 21.00 á laugardagskvöldið.. 

Já já þannig er nú það ....

Er ekki kominn tími á smá bloggfærslu?....

Nú eru prófin búin og í dag byrjar missó, í síðasta sinn fyrir mig Nemendur í Háskólanum á Bifröst verða að taka 4 missóverkefni og þau verkefni sem ég hef tekið eru mjög ólík innbyrðis. Fyrsta verkefnið sem ég gerði var um muninn á milli mótmæla og hryðjuverka, svona heimspekilegt verkefni með stjórnmálalegu ívafi og fólst í því að reyna að skilgreina hvar línan liggur á milli mótmæla og hryðjuverka. Næsta verkefni sem ég tók (nota bene hef aldrei verið í sama missóhópnum og nota þess vegna fyrstu persónu, en að sjálfsögðu voru fleiri með mér ) var skoðanakönnun á viðhorfi nemenda til (Viðskipta)Háskólans á Bifröst, þar vildum við kanna raunverulegt viðhorf nemenda vs. þá ímynd sem skólinn hefur sett fram í auglýsingum, vorum í raun að kanna hvort að sú ímynd stæðist í raun og veru. Þriðja verkefnið snerist um að skoða feril stjórnmálamanna, hvort að æskilegt væri að stjórnmálamenn hefðu einhverja sérmenntun að baki sem hjálpaði þeim í sínu starfi, hvort æskilegt væri að setja skilyrði um menntun þingmanna. Nú er komið að fjórða verkefninu sem er í raun það allra áhugaverðasta hingað til, við ætlum að taka fyrir hagfræðiverkefni um Malaví. Við ætlum að kanna hvort aðgerðir stjórnvalda í Malaví um að minnka fátækt og auka hagvöxt í landinu séu líklegar til að bera árangur, við erum að spá í að taka fyrir annað land til samanburðar og sjá hvort þessar aðgerðir séu raunhæfar, hvort þær hafi gefist vel fyrir samanburðarlandið. Við erum að spá í Grænhöfðaeyjum sem samanburðarland en verkefnið er á algeru frumstigi eins og er þannig að óvíst er um niðurstöður.

Ég held að mér hafi gengið ágætlega í prófunum, en er eins og alltaf alveg sérstaklega óviss um hvernig til tókst, enda ekkert sem hægt er að gera fyrr en við skilum af okkur missóverkefninu eftir 3 vikur hvort eð er þannig að ég er ekkert að spá meira í því í bili, er að vísu nýbúin að ljúka einu fagi með stæl, fékk 8,5 fyrir lokaritgerðina og er mjög sátt við það enda ekki hægt annað Nú tekur við að klára missó og eftir það þá bíður mín eitt stykki BA ritgerð, þegar henni er svo lokið þá er að pakka niður í töskur og halda á vit ævintýranna í Slóveníu. Mjög annarsamur tími framundan og skemmtilegur líka.

Til að segja ykkur aðeins frá BA ritgerðinni minni þá er ég búin að ákveða efnið og búin að fá úthlutað leiðbeinanda. Það sem ég ætla að skrifa um er staða kvenna í löndum múslima. Ég ætla að bera saman nokkur múslimalönd og kanna réttindi þeirra og stöðu í hverju landi fyrir sig og er tilgangurinn með því tvíþættur. Annarsvegar ætla ég að komast að því hvað hefur breyst á undanförnum áratugum hvort sem það er til batnaðar eða til hins verra, og hins vegar hvort að sú mynd sem við vesturlandabúar gerum okkur af stöðu kvenna í múslimalöndum sé eins slæm og við höldum. Vissulega eru konur í feðraveldum oft beittar kúgun, niðurlægingu og ofbeldi, jafnvel af verstu sort. En höfum við ekki bara ákveðið að sjá einungis þann hluta og í raun neitað að viðurkenna að múslimakonur geti verið hamingjusamar líka? Að þær geti líka átt góða ævi og séu sáttar við að ganga með blæjur og lifa lífi sínu með það að markmiði að hugsa vel um fjölskyldur sínar? Að þrátt fyrir að vesturlandakonur séu sjálfstæðar og vinni úti og skapi sín eigin tækifæri sé það að vera múslimakona ekki endilega lítillækkun? Menningarmismunurinn er gríðarlega mikill og okkur vesturlandabúum hættir til að vilja gera þeirra líf nákvæmlega eins og okkar, og að aðeins þannig geti þær átt mannsæmandi líf? Ég ætla sem sagt að reyna að komast að þessu og mig hlakkar til að geta grúft mig ofan í bækur og greinar af ýmsu tagi, viðtöl og hvað annað sem mér dettur í hug við vinnslu ritgerðarinnar minnar. En meira um það síðar....

Það sem ég hinsvegar gerði um helgina var að gúggla skiptinemablogg frá Slóveníu og ég fann eitt mjög skemmtilegt : http://sparewinterhours.blogspot.com  

Þarna skrifar par frá Kanada sem er einmitt að læra við félagsvísindadeildina í UoL eða University of Ljubljana. Þarna fann ég þarfar upplýsingar um hvernig þeim gengur að fóta sig, að finna húsnæði og margt fleira nytsamlegt sem hægt er að kanna þegar ég fer þarna út. Við verðum 5 sem förum frá Bifröst, ég auk fjögurra vina sem ákváðu að fara saman í skiptinám.  Ég þekki þau reyndar ekki neitt en hvort við eigum eitthvað  sameiginlegt verður bara að koma í ljós síðar. Ástmar bróðir er alveg rígspenntur fyrir því að koma út til að heimsækja mig og að sjálfsögðu kíkja á slóvenska djammið með stæl. Held að ég sé bara aukaatriði þarna í þessum áætlunum hjá honum… hehe

En jæja nóg í bili, er farin að gúggla meira J       

Takið eftir, takið eftir:

Sá leiði orðrómur hefur verið á kreiki undanfarið að fólk smitist af kláðamaur ef það kommentar á síðuna mína, það er helber misskilningur og ber að varast að trúa þannig sögusögnum, þær eru tómur uppspuni og ber ekki að taka alvarlega.... Ykkur er því óhætt að byrja að kommenta.. takk  

Jæja þá er það komið á hreint....

Frúin er á leiðinni til Ljubljana í Slóveníu haustið 2007 hvorki meira né minna. Ætlunin er að vera dugleg að blogga um þá reynslu á þessari síðu. Ég sótti fyrst um í Kanada, U.S.A, Scotlandi og í Singapore en það gekk ekki upp. Ástæðurnar voru eftirfarandi:

• Skólinn í Kanada sem Bifröst hefur samninga við. tekur ekki við HHS nemum.
• Nemendur með hærri meðaleinkunn en ég rifust um hvert pláss til USA
• Skotarnir eru búnir að breyta sínu prógrammi að mestu í fjarnám
• Ég lét reyndar ekki á það ráða hvort ég kæmist til Singapore, skipti eiginlega um gír þegar ég komst að þessu með hina skólana og fór að skoða fleiri möguleika.

Þannig að ég kynnti mér Slóveníu og er mjög spennt fyrir að prófa að fara þangað. Landið er svo frábærlega vel staðsett í Evrópu. Það er alveg miðsvæðis og örstutt að fara í allar áttir. Ítalía er aðeins í u.m.b. 1 klst. akstri frá Ljubljana, svo er það Austurríki, Ungverjaland og Króatía sem liggja upp að landinu en svo koma buns af löndum þar á eftir. Alparnir eru rétt hjá og landslagið þarna er hrikalega flott, tiltölulega ódýrt að lifa og mikið að skoða. Ég hef ekki kynnt mér skólann mikið og á alveg eftir að velja mér fög en eins og staðan er núna mun ég skrifa BA ritgerðina mína í sumar, sem ég er by the way búin að ákveða um hvað á að vera  svo mun ég taka þær einingar sem eftir eru úti í Ljubljana, umb 13 einingar. það eru auðvitað trilljón hlutir sem þarf að gera áður en ég fer út. Hlutir eins og:

• Selja bílinn
• Tæma og þrífa íbúðina og koma allri búslóðinni fyrir, þar sem ég mun klára námið úti þá kem ég ekki aftur á Bifröst
• Finna út úr húsnæðismálum heima fyrir, s.s. hvar við mæðgurnar komum til með að búa eftir að heim kemur
• Finna hjartahlýtt fólk til að hugsa um Jasmín á meðan, það kemur ekki til greina að gefa hana.
• Finna út úr því hvort Hrafnhildur kemur með mér eða verður hjá föður sínum.
• Helst að vera búin að finna vinnu áður en ég fer út
• Ganga frá öllum fjármálum
• Og þetta allt er fyrir utan það sem ég þarf að gera í sambandi við ferðina sjálfa!

Segið svo að ég sé ekki nokkuð sannspá völva it's all according to plan

En núna er eins gott að ég haldi áfram að gera 2000 orða ritgerðina fyrir Sögu stjórnmálahugmynda... skil á föstudag og ég er rétt komin með um 200 orð

þar til næst ...

Jasmín á afmæli á morgun

Litli hvolpurinn minn er að verða fullvaxta og er meira að segja búin að lóða í fyrsta skiptið. Á sinni stuttu ævi hefur hún ekki verið að sóa tímanum og hefur komist yfir að gera alveg ótrúlega margt, þar á meðal þetta:

• Byrjaði auðvitað á því sem hvolpur að naga í sundur hleðslutækissnúruna á nýlegri fartölvunni minni og hleypa léttum rafstraum í hana þannig að ég hélt að hún væri ónýt. (mesta furða að hún skuli ekki hafa fengið rafstraum sjálf)
• eftir að ég fékk tölvuna úr viðgerð þá fannst henni svo mikið fjör að hlaupa yfir mig þegar ég var að læra og náði að pikka nokkra takka upp af lyklaborðinu þannig af, það kostaði nýtt lyklaborð þegar A takkinn kvaddi okkur með það sama, ekki hægt að skrifa ritgerðir og verkefni þegar maður þarf að pikka 2-3 á aið til að fá það til að virka...
• nagaði í sundur snúruna af hárblásaranum mínum, bókarkápur af tveimur bókasafnsbókum og einni kennslubók.
• skópar af Hrafnhildi fékk sömuleiðis að kenna á því ásamt skópar frá vinkonu hennar og nokkur skóinnlegg frá mér þar af á skóm sem ég var nýbúin að kaupa fyrir offjár.
• ótal "undirföt" sérstaklega af Hrafnhildi sem hafa fengið að kenna á því amk tíu stk.
• böndin af skólatöskunni minni nöguð í sundur þannig að ég þurfti að fara með hana í viðgerð, þetta hefur gerst 2x, núna er taskan þannig að aðeins annað bandið er heilt
• þverbandið af skólatöskunni hennar Hrafnhildar
• pissað og gert hægðir sínar í rúmið hennar mömmu þannig að skipta þurfti um allt settið, svona tvöfalt stærðar rúm með tveimur sængum og lökum og undirdýnu.
• pissað nokkrum sinnum í rúmið hjá henni Helgu vinkonu minni og á dýnur sem legið hafa á gólfinu hjá henni
• pissað að sjálfsögðu í mitt rúm og rúmið hennar Hrafnhildar
• pissað og gubbað í bílinn á heitum sumardegi..nokkrum sinnum.. þið vitið hvernig það hefur lyktað
• skroppið inn til nágrannans og pissað þar á gólfið
• nagað nokkur leikföng frá Hrafnhildi
• nagað í sundur heyrnartól sem ég notaði heilmikið og var það frekar mikill missir því að þau voru keypt úti í Danmörku.

það er alveg örugglega eitthvað sem ég gleymi að nefna af því sem þessi elska hefur gert en ég fyrirgef henni þetta allt því að hún er svo æðisleg

Jæja elskurnar mínar

Hér koma nokkrar hugleiðingar um árið 2007.

Árið 2007 ber margt í skauti sér fyrir mig. Ég mun hafa fullt í fangi með að finna leiðir til að komast yfir það allt. Á hverju ári gerist ég mín eigin völva og reyni að sjá fyrir nokkurn veginn hvernig komandi ár lítur út í kortunum, í fyrra sá ég fyrir mér að það yrði ekki mikill munur á milli ára þ.e. fyrir árið 2005 og 2006. Það reyndist rétt. Sumt var alveg borðleggjandi eins og t.d. það að ég myndi halda áfram námi mínu við HHS og að það yrði mikið að gera í sambandi við það. Það reyndist rétt. Hins vegar var ég búin að útiloka að ég kæmist erlendis um sumarið vegna þess hversu fjárhagurinn hjá mér var bágborinn. Að lifa eingöngu á námslánum frá Lín er þvílíkt basl. Að hugsa sér að ég hafi haft það verra fjárhagslega í den tid, það er með ólíkindum. Sennilega er það vegna þess að ég geri meiri kröfur til lífsins nú en áður, hef bara ekki efni á því að framkvæma það gubb er búin að fá nóg af basli til lífstíðar. Ég fékk hinsvegar nóg af svo góðu að geta ekkert farið í sumarfríinu þar sem dóttir mín var nú einu sinni hjá pabba sínum í heilan mánuð þannig að ég keypti mér ferð til Tenerife sló þessu öllu upp í kæruleysi og skellti mér út, og hafði þvílíkt gott af því....hinsvegar hækkaði skuldastuðullinn upp í þakhæð við það, en það verður bara að hafa það. Lífið er til að njóta þess en ekki hafa endalausar áhyggjur af því.

Eins útreiknanlegt og árið 2006 var þá er árið 2007 uppfullt af allskyns breytingum. Eiginlega mun allt kollvarpast ef mín innri tilfinning reynist rétt. Árið 2007 verður árið sem:

• Ég útskrifast frá Bifröst og fæ titilinn félagsvísindafræðingur eða eitthvað í þá áttina
• Við mæðgurnar munum flytja af svæðinu og á stór höfuðborgarsvæðið þó sennilegast á Reykjanesið.
• Ég mun loksins kaupa mína eigin íbúð 32 ára að aldri og hætta að búa mér heimili í annarra manna húsnæði
• Ég fæ síðasta tækifærið til að fara út sem skiptinemi og er það í vinnslu.
• Fjárhagurinn rís í hæstu hæðir skuldalega séð vegna fyrirhugaðra íbúðarkaupa ásamt mögulegu skiptinámi og ótal fleiru.
• Þar sem ég byrja að undirbúa nýjan starfsvettvang. Er samt ekki viss um að ég fari í aðra vinnu fyrr en snemma árs 2008.
• Ég mun ferðast til útlanda, hvort sem ég fer út sem skiptinemi, með útskriftarfélaginu eða hvorttveggja.
• Þar sem ómögulegt verður að segja til um hvar Hrafnhildur dóttir mín byrjar í 4. bekk. Í hvaða landi þ.e.a.s. Það er allt í óvissu hvort hún fari í Varmalandsskóla, í skóla í Danmörku, Kanada eða jafnvel í Bandaríkjunum, Skotlandi eða Singapore!

Þannig að þið sjáið að það er margt í kortunum þetta árið. Færsla um skiptinámið er væntanleg fljótlega, ef umsóknin mín fer í gegn og fær samþykki. Ég hef stiklað aðeins á stóru yfir komandi ár, hvað verður úr því er hins vegar spennandi að sjá hversu sannspá ég verð í lok ársins. Hvort völva vikunnar verði að fara að passa sig

Jæja þá er þessi önn að enda og bara málsvarnir eftir. Við í missó kláruðum okkar verkefni á sunnudagsnóttina. Að sjálfsögðu var vakað samkvæmt venju alla nóttina, þó ótrúlegt sé þá er það farið að venjast að vaka alltaf nóttina fyrir skil. Hins vegar er alltaf jafn erfitt að vakna aftur til að fara aftur niður í skóla til að skrifa undir skýrsluna. Venjulega hef ég fengið ca 2 tíma svefn á milli þess að klára verkefnið og þess að það sé tilbúið úr prentun, því hef ég notað tækifærið og lagt mig í millitíðinni. Það er mikið til ætlast þegar maður hefur vakað í heilan sólarhring að rífa sig upp aftur eftir aðeins 2 tíma svefn....  en það er víst bara partur af programmet... sem betur fer er bara 1 misserisverkefni eftir og því fara þessar vökunætur bráðum að heyra sögunni til

Því kellan er víst bráðum að fara að útskrifast. Ég þarf að fara að huga að því að finna mér efni í BA ritgerðina mína og hef fengið hugmynd sem ég á eftir að þróa betur, því er ekki tímabært að segja frá efni hennar enn sem komið er. Ég á eftir að taka rúmlega tvær annir.

En jæja meira um það síðar....er víst í viðveru núna og hléið er búið....

Ég tek orð mín til baka úr síðustu færslu... hér er allt á suðupunkti. Óvæntir atburðir hafa verið að gerast hér og málin hafa tekið óvænta stefnu.

Flestir hafa væntanlega heyrt fréttir undanfarna daga um mál rektors og ég verð að segja fyrir mína parta að þetta mál gerir mig bókstaflega orðlausa. Ég er svo hneyksluð að nokkrum skuli detta það í hug að skrifa eins áróðurskennda skýrslu um bæði rektor og þeim sem næstir honum standa að það hálfa væri nóg. þessi skýrsla snerist að litlu leyti um störf hans sem rektors en aðallega um það hvernig hann kýs að haga sínu EINKA lífi. Enginn er fullkominn og allir gera eitthvað sem eftir á að hyggja var kannski ekki svo gáfulegt að gera, en í guðanna bænum, einkalíf fólks er nokkuð sem okkur hinum kemur bara alls ekki við, sama þó að viðkomandi sé í virtri stöðu, það gefur engum skotleyfi á manninn. Runólfur hefur alltaf birst mér sem virkilega duglegur einstaklingur sem ég ber mikla virðingu fyrir, hann hefur t.d. ítrekað talað um Bifröst og samfélagið hér sem eina einingu, þar sem allir vinna saman að því að gera Bifröst að framsæknasta og metnaðarfyllsta skólann sem til er á Íslandi. Hann er duglegur að benda á það að hann hafi ekki sjálfur getað framkæmt þessar stóru hugmyndir nema fyrir fólkið sem vinnur með honum, bæði nemendur og samstarfsfélaga. Skýrsluhöfundar segjast hræddir við að koma fram á yfirborðið vegna þess að þeir yrðu þá lagðir í einelti af samfélaginu hér á Bifröst!! Ég bara spyr: hvað er þetta þá ef þetta er ekki einelti!!!   

Og fjörið er byrjað.....

Dagskráin hjá mér næstu 4 vikurnar eða svo er svona útlítandi:

2 stk stór verkefni - humongos

4 stk próf - misvelundirbúin

1 stk misserisverkefni með "hent útí djúpu laugina" ívafi

og gvuuðð má vita hvort þarna bætist inní úrbótarpróf að auki.

Og ég sem þykist vera svo svakalega skipulögð er  það ekkert sérstaklega þegar kemur að svona törnum, eiginlega alls ekki engan veginn, neibb

svo fer dóttir mín til Danmerkur um jólin og það er auðvitað heilmikið stúss í kring um það.

ef ég kemst þokkalega óhárreytt frá þessu og án þess að vera á taugapillum þá ég bara nokkuð sátt.

Stóra spurningin er hins vegar þessi: hvað í ósköpunum á ég að gera um jólin?? ef þið hafið einhverjar tillögur eru þær vel þegnar ég hef ekki grænan grun um hvað ég ætla mér að gera. ekki grænan lesa og þrífa?? hjálp!!

Þú veist að það er árið 2006 ef.....

1. Þú ferð í partý og byrjar að taka myndir fyrir bloggið þitt.

2. Þú hefur ekki spilað kapal með alvöru spilastokk í nokkur ár.

3. Ástæðan fyrir því að þú ert ekki í sambandi við suma vini þína er af því þeir eru ekki að blogga, ekki á MySpace og eða á MinnSirkus .

4. Þú leitar frekar um alla íbúð af fjarstýringunni í stað þess að ýta bara á takkann á sjónvarpinu.

6. Kvöldstundir þínar snúast um að setjast niður fyrir framan tölvuna.

7. Þú lest þennan lista kinkandi kolli og brosandi.

8. Þú hugsar um hvað það er mikil vitleysa að lesa þennan lista.

9. Þú ert of upptekin/nn að taka eftir númer fimm.

10. Þú virkilega leist tilbaka til að athuga hvort þar væri númer fimm.

11. Svo hlærðu af heimsku þinni.

12. Sendu þetta á vini þina, settu þetta á bloggið þitt eða komdu þessu á framfæri einhverstaðar.

EF þú féllst fyrir þessu ... Aha ekkert svona ! þú féllst fyrir þessu OG ÞETTA ER EKKER BULL!!